Η σχέση με τη μητέρα μας, είναι η πρωταρχική εμπειρία από την οποία δημιουργούμε τις βάσεις για να χτίσουμε τις μετέπειτα σχέσεις μας με τους άλλους. Το δύσκολο σε αυτή τη σχέση –από την πλευρά της μητέρας- είναι να κρατήσει οι ισορροπίες που χρειάζονται προκειμένου να διαμορφώσει σωστά τον χαρακτήρα του παιδιού.
Υπερπροστατευτική μητέρα:
Άθελά της, εξαιτίας της υπερβολικής της αγάπης, αποθαρρύνει το παιδί της από το να αναλάβει οποιαδήποτε πρωτοβουλία. Παίρνει η ίδια όλες τις αποφάσεις για εκείνο, με αποτέλεσμα το παιδί να μην μπορεί αργότερα να διαχειριστεί τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσει στη ζωή του. Η αποδυνάμωση αυτή, τον κάνει αργότερα έναν παθητικό και συναισθηματικά εξαρτημένο ενήλικα
Απορριπτική μητέρα:
Η απορριπτική μητέρα είναι υπερβολικά επικριτική και συνηθίζει να τονίζει τις ατέλειές του παραβλέποντας τις επιτυχίες του. Το παιδί αυτο μεγαλώνοντας θα γίνει φοβισμένο και ίσως να εκδηλώσει συναισθήματα ζήλειας και χαμηλής αυτοεκτίμησης .
Τελειομανής μητέρα:
Έχει υψηλές προσδοκίες, απαιτεί από το παιδί της το καλύτερο και ποτέ δεν είναι ικανοποιημένη με τις επιτυχίες του. Μελλοντικά το παιδί θα αναπτύξει αισθήματα ανεπάρκειας και απληστίας και ίσως εμφανίσει καταθλιπτικές τάσεις, αφού θα τρέμει μήπως αποτύχει.
Υποστηρικτική μητέρα:
Δείχνει εμπιστοσύνη στις ικανότητες του παιδιού της και το ενθαρρύνει, χωρίς να το καθοδηγεί. Ενήλικες που έχουν μεγαλώσει με αυτό τον τρόπο, έχουν μια θετική εικόνα για τον εαυτό τους, είναι ανεξάρτητοι και αισιόδοξοι.
