Μια συναυλία απόψε στο Μέγαρο Μουσικής μας ταξιδεύει πίσω στην 25χρονη­ (plus ) πορεία του γκρουπ που έβαλε τη σύγχρονη πορτογαλική μουσική στον world χάρτη μέσα από μια καλλιτεχνική ποιότητα η οποία συνδυάζει τη μεσαιωνική παράδοση και τις folk ρίζες με σύγχρονα στοιχεία.

Οι Madredeus είναι ξανά εδώ. Την περασμένη χρονιά έβγαλαν το άλμπουμ «Essencia», ένα δίσκο που συνέχιζε την παράδοσή τους, αλλά παράλληλα φαινόταν σαν να πήγαινε ξανά στην αρχή, εκεί όπου άρχισαν όλα. Τώρα μάλιστα έχουν και διαφορετική σύνθεση: είναι η Beatriz Nunes (τραγούδι ), ο Pedro Ayres Magalhaes (κιθάρα ), ο Carlos Maria Trinidade (πλήκτρα ), ο Jorge Varrecoso και ο Antonio Figuerido (βιολιά ) αλλά και ο Luis Clode (τσέλο ).

Έμφαση δίνεται στην κλασικότροπα διαμορφωμένη μελωδία και στο ατμοσφαιρικά μελαγχολικό ηχόχρωμα, αλλά στόχος τους παραμένει να αγγίξουν την καρδιά μέσα από ένα πρόγραμμα το οποίο δια­τρέχει όλη την 25χρονη ιστορία τους. Ουσιαστικά έχουν περάσει 28 χρόνια από τότε που ο Pedro Ayres Magalhaes και ο Rodrigo Leao έθεσαν τις βάσεις του γκρουπ, όμως τίποτα δεν θα ήταν αυτό που είναι αν η μαγική φωνή­ της Teresa Salgueiro δεν ολοκλήρωνε τις συνθέσεις που είχαν τη βάση τους στη μεσαιωνική λυρική παράδοση κι εκφράζονταν μέσα από τη μελαγχολία της λαϊκής μουσικής. Αν και δεν πρέπει να συνδέουμε το σύνολο της πορτογαλικής folk με το fado, η Teresa είχε μια χαρακτηριστική άνεση στην έντεχνη εκφορά του, ενώ το σύνολο του σχήματος με τον Magalhaes στην κλασική κιθάρα, τον Leao στα πλήκτρα, τον Francisco Ribeiro στο τσέλο και τον Gabriel Gomes στο ακορντεόν έδινε περισσότερο την εικόνα ενός (προ )κλασικού συνόλου παρά ενός γκρουπ της world μουσικής.

Το πρώτο τους άλμπουμ ηχογραφήθηκε το 1987 στο «οικιακό» στούντιό τους στη γειτονιά Madre de Deus της Λισαβόνας, γεγονός που έδωσε στο γκρουπ και το όνομά του. Το «Os dias Da Madredeus» ήταν ένα άλμπουμ που έδινε ξεκάθαρα το καλλιτεχνικό πεδίο στο οποίο κινούνταν, όμως η μεγάλη επιτυχία ήρθε με το επόμενο. Το «Existir» του 1990 έκανε αίσθηση κι εκτόξευσε το status και τη φήμη τόσο του γκρουπ όσο και της Teresa Salgueiro. Σαφώς πολύ πιο προσεγμένη παραγωγή, με όμορφες συνθέσεις –πέρα από το «O Pastor», το μεγάλο και διαχρονικό σουξέ των Madredeus–, το «Existir» άνοιξε το δρόμο του συγκροτήματος στη διεθνική σκηνή και άρχισε να του δίνει μια εξέχουσα θέση. Αυτή η θέση έγινε πολλαπλώς πιο ισχυρή όταν ο Wim Wenders γύρισε την ταινία «Lisbon Story» στην οποία οι Madredeus παίζουν στην οθόνη τη μουσική τους – που έγινε και δίσκος με τον τίτλο «Ainda».

Η επιτυχία των Madredeus σε διεθνές επίπεδο είχε ποικίλα αποτελέσματα. Αφενός «άνοιξε» τη μουσική τους σε πιο world και νεο-εποχικές κατευθύνσεις και αφετέρου δημιούργησε διαλυτικές τάσεις. Ο Rodrigo Leao είχε ήδη εγκαταλείψει το γκρουπ από το 1994 για να ακολουθήσει –αρκετά επιτυχημένη– σόλο πορεία, ενώ μέχρι το 1997 είχαν φύγει και οι Ribeiro και Gomes, καθώς δεν συμφωνούσαν με την πολιτική του διεθνικού ανοίγματος της μουσικής του γκρουπ. Παρά ταύτα δίσκοι όπως το «O Paraiso» του 1997 καταφέρνουν να συνδυάσουν το υψηλό ποιοτικό επίπεδο της μουσικής των Madredeus με εξαιρετική εμπορική επιτυχία. Για την επόμενη δεκαετία της καλλιτεχνικής τους πορείας οι Madredeus εξακολουθούν να βγάζουν όμορφα κι ενδια­φέροντα άλμπουμ, ενώ στο «Electronico» του 2002 μια ανθολογία των καλύτερων κομματιών τους ρεμιξάρεται αναλόγως. Μέχρι που η Teresa Salgueiro ανακοινώνει στα τέλη του 2007 την πρόθεσή της να φύγει από το γκρουπ. Χωρίς αυτή, φυσικά, οι Madredeus δεν μπορούν πια να είναι οι ίδιοι. Όμως μπορούν (πάντα ) να είναι το ίδιο καλοί. Πράγμα που αποδεικνύεται με το νέο άλμπουμ τους.