Οι δύο πρωταγωνιστές της σειράς «Κάτω Παρτάλι», o Γιάννης Τσιμιτσέλης και o Λεωνίδας Καλφαγιάννης, φωτογραφήθηκαν για το μηνιαίο περιοδικό «Omikron» της Κύπρου και μεταξύ άλλων μίλησαν για την οικογένεια και τα παιδιά.

Γιάννης Τσιμιτσέλης: «Η ζωή μου άλλαξε πάρα πολύ μετά τον ερχομό της μικρής. Δεν το είχαμε προγραμματίσει με τη Βάσω, απλά μας προέκυψε μία μέρα και είπαμε “οκ!”. Σίγουρα, οι αλλαγές στην καθημερινότητα είναι αρκετές, αλλά δεν προλαβαίνω να τις συνειδητοποιήσω λόγω των ωραρίων μου. Φεύγω κάθε πρωί, επιστρέφω σπίτι για μία ώρα το απόγευμα και ξαναγυρίζω μετά τις 12 το βράδυ. Αν μου λείπει η μικρή; Φυσικά! Αλλά τι μπορώ να κάνω; Αν δεν δουλέψω δεν θα έχουμε τίποτα. Ούτε μέρος να κοιμηθούμε, που λέει ο λόγος… Η δουλειά μας συντηρεί, την έχουμε ανάγκη. Αλλιώς, θα είχαμε πρόβλημα. Από την άλλη πλευρά, ξέρω ότι τώρα που έρχεται το καλοκαίρι, θα έχω περισσότερο χρόνο, οπότε θα τον αφιερώσω όλο στο παιδί και στην οικογένειά μου. Θα είμαι πιο ενεργός στο μεγάλωμά της… Δεν ξέρω πώς είμαι ή  πώς θα εξελιχθώ ως πατέρας, αλλά πάντα ήμουν στοργικός με τα παιδιά. Ειδικά των ξένων. Ξέρεις, γιατί είναι για λίγο, παίζεις μαζί τους και μετά φεύγουν…(γελά). Ποτέ δεν είχα στο νου μου το “πρέπει να κάνω παιδί και να ντυθώ γαμπρούλης!”. Γι’ αυτό και δεν καθορίζω το μέλλον μου -όπως έρθει. Αλλά, σίγουρα, δεν με σκέφτομαι με πάρα πολλά παιδιά».

Λεωνίδας Καλφαγιάννης: «Δεν έχω στο νου μου τυπικά πράγματα, τελετές, ιερά μυστήρια κλπ. Είναι πάρα πολύ ωραία, αλλά όταν είμαι καλεσμένος σ’ αυτά. Η οικογένεια, στο δικό μου το μυαλό, είναι κάτι ιερό, εφόσον έχει ελευθερία και αγάπη και όχι κλισέ και ταμπού, ενώ τα παιδιά τα λατρεύω. Γενικά, πλησιάζω τους ανθρώπους με προαίρεση καλή -κι ό,τι κι αν μου φέρει η ζωή, εγώ πάω μαζί της. Ό,τι κι αν είναι αυτό -είτε καλό είτε κατά τα φαινόμενα κακό. Και δεν νιώθω ότι κάτι με φοβίζει τόσο ώστε να μην το αγκαλιάσω… Ο ερχομός ενός παιδιού είναι ευλογία, η σχέση ενός ζευγαριού που τους δένει όρκος παντοτινής αγάπης είναι κάτι μαγικό. Δεν χωράνε σε κουτάκια, δεν είναι κοινωνικά γεγονότα προς παρατήρηση. Είναι προς βίωση. Όπως μία μεγάλη αγάπη, όπως και ένας χωρισμός. Είμαι ανοιχτός σε όλα αυτά, αλλά χωρίς παραπετάσματα. Χωρίς επιπλέον. Θέλω “για τα μεγάλα” να σκέφτομαι και να λειτουργώ απλά… Όπως τα μικρά παιδιά. Να από ποιους ανθρώπους μαθαίνω πολλά. Διεκδικώντας τη “στιγμή”, μπορείς να τα δεις τώρα να παίζουν μαζί και μετά από πέντε λεπτά, να τσακώνονται, ενώ στο τέλος να φεύγουν αγκαλιά. Αυτό είναι θεϊκό. Μακάρι να το κάναμε κι εμείς».