H Eλένη Ψυχούλη περιέγραψε στο Down Town Κύπρου το ιδανικό της καλοκαίρι.
«Το ιδανικό καλοκαίρι, η επιστροφή σε ένα μικρό, παντελώς άσημο χωριό του Νότιου Πηλίου, εκεί όπου έχω περάσει όλα τα παιδικά μου καλοκαίρια. Σε ένα μικρό σπιτάκι που μου χαρίζει την πολυτέλεια να βλέπω τη θάλασσα να αλλάζει χρώματα όλη την ώρα. Εκεί που κυκλοφορώ με το ίδιο ξεθωριασμένο μαγιό και τις ίδιες ξεχαρβαλωμένες σαγιονάρες τα τελευταία 7 χρόνια. Εκεί που η παραλία δεν έχει ξαπλώστρες και μπιτσ-μπαρ, μόνο ψάθες, μαμάδες που κυνηγάνε Γιαννάκηδες με μπρατσάκια, και την ωραία σκιά του πλάτανου για τις μεσημεριανές σιέστες. Εκεί που κάθε μέρα περιμένουμε το μποστάνι να μιλήσει για να δούμε αν θα μαγειρέψουμε μπάμιες ή κολοκυθάκια, εκεί που οι ντομάτες μυρίζουν όπως παλιά, εκεί που όλοι με ξέρουν από πριν γεννηθώ, οπότε μπορώ να ξεχάσω για λίγο τη μάσκα της κοινωνικής ζωής που επιβάλλει η Αθήνα. Εκεί που η μέρα περνά πάνω σε μια πετσέτα πλάι στο κύμα, με βιβλία, πασατέμπο, ζυμωτό τυρόψωμο που ζυμώνω κάθε πρωί, κουβέντες απλές, όπως “τι βγάλανε σήμερα τα καΐκια-γάβρο ή σαρδέλα;”. Στο χωριό δεν έχουμε μπαράκια ούτε κοσμικά εστιατόρια. Το βράδυ τρώμε φασολάκια και καρπούζι στην αυλή ή ολόφρεσκα ψαράκια στην ταβέρνα με τα πόδια στην άμμο, παίζουμε τάβλι, χαζολογάμε ακούγοντας τα τριζόνια, περιμένουμε την αλεπού να έρθει μέχρι την πόρτα μας, να την κεράσουμε κι εκείνη κάτι. Το πρωί ξυπνάμε με τον ήχο της σκούπας και του νερού που δροσίζει τις ολάνθιστες αυλές, το βράδυ τελειώνει με την τροχιά του φεγγαριού. Η ζωή όπως τη λατρεύω: με τα απολύτως απλά και τόσο πολύτιμα, απαραίτητα!».
