Το «Ιnsenso» του Μιχαήλ Μαρμαρινού, εμπνευσμένο από το κινηματογραφικό «Senso» του Βισκόντι (1958), ήταν από τις παραστάσεις που δίχασαν το κοινό στο περσινό Φεστιβάλ Αθηνών. Εμάς πάντως μας άρεσε τόσο η ιδέα να ξεκινά η παράσταση σε έναν εξωτερικό χώρο, γύρω από μια λίμνη στην Πειραιώς 260 όσο και ο τρόπος με τον οποίο επέλεξε συνολικά ο σκηνοθέτης να εκφράσει τον πικρό στοχασμό του πάνω στο ερωτικό αδιέξοδο.
Ο Μαρμαρινός χορογράφησε την προσμονή, την αναμονή, την επιθυμία, την απελπισία άλλοτε με ιερατική ακινησία κι άλλοτε με ασυγκράτητη ορμή κι έβαλε τη μουσική, το φως και την εικόνα στη βάση του θεάματος για να αποκαλύψει τις σκέψεις και τα συναισθήματα της Κόμισσας Λίβια Σερπιέρι, η οποία, εν μέσω του αντιστασιακού κινήματος στη Βενετία του 1860, ερωτεύεται και προδίδεται από έναν υπαξιωματικό του αυστριακού στρατού.
Το δράμα της κινείται ανάμεσα στο ντοκουμέντο και τη μυθοπλασία και ο έρωτας αναδεικνύεται σε μέγα υπαρξιακό μυστήριο από το χορό των δεκανέα γυναικών στον οποίο μεταξύ άλλων συμμετέχουν η σοπράνο Sandra Garuglieri και οι ηθοποιοί Μαρία Ναυπλιώτου, Ηλέκτρα Νικολούζου, Εύη Σαουλίδου και Έλενα Τοπαλίδου
Από τις 12 μέχρι τις 15 Ιουλίου.
