Το βράδυ της Τρίτης 27 Ιουνίου, για 14η χρονιά, η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου και τα μέλη της, επαγγελματίες από κάθε κλάδο του ελληνικού κινηματογραφικού χώρου απένειμαν τα Βραβεία Ιρις, σε όσα, όσους και όσες ξεχώρισαν την περασμένη σεζόν.
Αγαπημένοι πρωταγωνιστές, ταλαντούχοι δημιουργοί και αξιόλογοι συντελεστές έδωσαν το παρών στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάσηγια να τιμήσουν και να τιμηθούν.
Την τελετή απονομής παρουσίασαν η Λίλα Μπακλέση και η Νατάσα Εξηνταβελώνη.
Ανάμεσα σε αυτούς που έδωσαν το παρών ήταν και ο Χρήστος Πολίτης. Ο τηλεοπτικός «Γιάγκος Δράκος» από τη Λάμψη που αγάπησε το κοινό βρέθηκε στα βραβεία και δεν αρνήθηκε να ποζάρει στον φακό μας.
Να θυμίσουμε ότι ο Χρήστος Πολίτης πριν απο περίπου έναν χρόνο σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις του στον Θεοδόση Μίχο, για το «The Magazine», μετά από 18 χρόνια, μίλησε ανοιχτά για τη συμμετοχή του στη σειρά – φαινόμενο, «Λάμψη».
Τον Φώσκολο «δεν τον γούσταρε ποτέ». Όταν συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν μόνο οικονομικά ριγμένος στη σειρά, αντέδρασε.
Η «Λάμψη» για εκείνον ήταν ένας αγώνας δρόμου, μια πρόκληση, στην οποία δεν αποδίδει κάποιο καλλιτεχνικό ενδιαφέρον.
Έχει τύχει να παίξετε σε άδεια θέατρα;
Μια και δυο φορές; Πολύ συχνά. Είναι άσχημη εμπειρία. Πχ το ‘94 έπαιζα στην παράσταση «Άννα Καρένινα» με τη Μιμή Ντενίση στο Θέατρο Ακροπόλ και σταματούσε η κυκλοφορία στην Ιπποκράτους. Ήταν και η εποχή που έκανα τον Γιάγκο Δράκο. Την επόμενη χρονιά μου πρότεινε ο Λιβαδάς να ανεβάσουμε τους “Αδερφούς Καραμαζόφ” του Ντοστογέφσκι και μάλιστα με έναν Ουκρανό σκηνοθέτη. Στη διανομή ήταν και ο Τίτος Βανδής, η Τάνια Τρύπη και ο βιαστής, ο Λιγνάδης. Παραπάνω από 13 θεατές δεν είχαμε σε καμία παράσταση.
Παρά το γεγονός ότι εσείς τότε κάθε απόγευμα “μπαίνατε” σε κάθε σπίτι της χώρας με τη “Λάμψη”;
Χαμός γινόταν, δεν μπορούσα να κυκλοφορήσω. Όμως το θέατρο Βέμπο στο μυαλό του κόσμου ήταν χώρος επιθεώρησης. Επίσης ο Πολίτης ήταν για τον κόσμο πια ο Γιάγκος Δράκος. Ντοστογέφσκι, Βέμπο, Γιάγκος Δράκος, Πολίτης, κάτι δεν τους κόλλαγε, ήταν έξω από την αντίληψή τους. Είναι να τρελαίνεσαι.
Την επόμενη χρονιά δεν έκανα θέατρο γιατί είχα σοκαριστεί. Όταν ήμουν μικρός, ξέρετε, είχα δει μια ταινία που λεγόταν «Το λιοντάρι του χειμώνα» με Πίτερ Οτούλ και Άντονι Χόπκινς και σκεφτόμουν ότι θα ήθελα να ανεβάσω κάποια στιγμή αυτό το έργο. Το πρότεινα στον Κοραή Δαμάτη.
Έγινε ένας θίασος με την Αντιγόνη Βαλάκου -πολύ μεγάλη ηθοποιός- ανέβηκε μία πολύ ωραία παράσταση, κατά κάποιους ήταν η πιο ολοκληρωμένη μου ερμηνεία. Πάλι τα ίδια: 13 θεατές.
Άντεξα μέχρι τον Φεβρουάριο και είπα στον σκηνοθέτη: Δεν πάει άλλο, δεν γίνεται, δεν θέλει ο κόσμος, τι να κάνουμε; Έτσι αποχαιρέτησα το θέατρο. Όχι απλώς με μία αποτυχία. Αλλά με μία παταγώδη αποτυχία.
