Είναι άραγε ματαιόδοξη η Ελένη Τσολάκη; «Είμαι τόσο όσο κάθε άνθρωπος, πιστεύω, που θέλει να κάνει καριέρα. Δεν έχω όμως εκείνη την αρρωστημένη ματαιοδοξία ώστε να θεωρώ μοναδικό σκοπό της ζωής μου το να βρίσκομαι μονίμως μπροστά από τις κάμερες και τα φώτα. Επειδή η ισορροπία μεταξύ ματαιοδοξίας και «ψώνιου» είναι πολύ λεπτή, φοβάμαι να το περάσω μέσα μου. Αλλά για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, όλοι όσοι κάνουμε αυτήν τη δουλειά γουστάρουμε και λίγο. Το θέμα είναι να μπορείς να το κρατάς μέχρι εκεί που δεν σου κάνει κακό που δεν αλλάζει το χαρακτήρα σου και δεν αλλοιώνει την ηθική σου», σημείωσε η ίδια στο Εγώ.

-Πόσο εύκολο όμως είναι αυτό όταν ζεις και εργάζεσαι σε ένα τέτοιο περιβάλλον;

«Εμείς επιλέγουμε το περιβάλλον μας και τους ανθρώπους που έχουμε γύρω μας. Πολύ ση-μαντικό επίσης είναι να μάθεις να ακούς και τα αρνητικά. Εμένα δεν μου αρέσει οι φίλοι μου και οι συνάδελφοι μου να μου χαϊδέψουν τα αφτιά. Το αντίθετο. Πρώτα θέλω να μου λένε τα αρνητικά και μετά τα θετικά. Οι άνθρωποι που επιλέγεις να έχεις στη ζωή σου σε κρατούν προσγειωμένο».

-Η υστεροφημία σου σε ενδιαφέρει;

«Δεν το έχω σκεφτεί ποτέ. Είμαι άνθρωπος της στιγμής. Λειτουργώ όπως αισθάνομαι. Είμαι παρορμητική πολλές φορές, αλλά για να φτάσω στο σημείο να κάνω αυτό που νιώθω, ξέρω πως κάπου έχω δίκιο. Δεν με ενδιαφέρει τι θα πουν ύστερα από χρόνια».