Σε μία απ’τις σπάνιες συνεντεύξεις του ο Γιάννης Κακλέας που φέτος σκηνοθετεί το μιούζικαλ Nine στο Πάνθεον, αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές του εαυτού του, όπως ότι κάποτε συμπεριφερόταν με απίστευτο κυνισμό και πως έπαθε βαριάς μορφής κατάθλιψη λόγω του εγωκεντρισμού του.
Μιλώντας αρχικά για το Nine, το μιούζικαλ που είναι βασισμένο στην ταινία Οκτώμισι του μεγάλου Federico Fellini και για το αν είδε στο ρόλο του Γκουίντο Κοντίνι τον εαυτό του, είπε: «Θα ήταν παράλογο να μην το κάνω. Δεν ταυτίζομαι πλήρως με το ρόλο, αλλά υπάρχουν πολλά κοινά στοιχεία και σημεία».
Όταν ρωτήθηκε αν κάποια στιγμή στη ζωή του έχασε κι αυτός την έμπνευσή του, όπως ο πρωταγωνιστής του Nine, απάντησε: «Κάθε φορά βιώνω ανασφάλεια μπροστά σε μια νέα καλλιτεχνική περιπέτεια. Υπήρξε, όμως, μια περίοδος που αυτή την ανασφάλεια τη βίωσα με πολύ πιο βίαιο τρόπο. Στα 50 μου, έπαθα κατάθλιψη βαριάς μορφής. Αιτία ήταν ο εγωκεντρισμός μου» είπε ο γνωστός σκηνοθέτης στο People.
Και συνέχισε εξηγώντας: «Η δουλειά με είχε κάνει απίστευτα εγωπαθή και σκληρό. Η συνεχής επιδίωξη της καταξίωσης και της επιτυχίας μπορεί να σε χτυπήσει πολύ άσχημα. Να σε αλλοιώσει, να σε μετατρέψει σε κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που ήσουν όταν ξεκίνησες. Κάποια στιγμή της ζωής μου, όσο κι αν εγώ προσπαθούσα να παραβλέψω αυτή την αλλαγή, ο οργανισμός μου άρχισε να αντιδρά. Να αντιστέκεται. Μου πήρε έξι χρόνια για να συνέλθω. Ζήτησα βοήθεια και πάλεψα για να επαναπροσδιορίσω τον εαυτό μου και μέσα από αυτό και τη δουλειά μου. Συμπεριφερόμουν με απίστευτο κυνισμό και οι περισσότερες σχέσεις μου λειτουργούσαν στο πλαίσιο του “δούναι και λαβείν”, με γνώμονα το συμφέρον. Αυτό ήταν τελικά κάτι που με καταπίεζε αφόρητα μέσα μου. Πλέον οι ηθοποιοί που συνεργάζομαι είναι φίλοι, γιατί είναι οι άνθρωποι με τους οποίους περνώ τον περισσότερο χρόνο της καθημερινότητας και επομένως της ζωής μου. Μου αρέσει πολύ να λειτουργώ μέσα σε ομάδες. Γι’ αυτό, αν και είμαι αρκετά εκρηκτικός σαν χαρακτήρας, είμαι παράλληλα και πολύ συναινετικός».
Όσο για το αν πιστεύει ότι θα ήταν εξίσου επιτυχημένος αν δεν είχε περάσει αυτό το στάδιο της κατάθλιψης, απάντησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια: «Όχι. Πιστεύω ότι πάντα υπάρχει ένα τίμημα που πρέπει να πληρώσεις για να κατακτήσεις κάτι. Αυτό ήταν το δικό μου».
