Μετά τον χαμό που προκάλεσε η δήλωση του Γιάννη Σπαλιάρα ότι έχει πάει με περισσότερες από 4.000 γυναίκες, ο Αντώνης Καφετζόπουλος μέσα από τον λογαριασμό του στο facebook θυμήθηκε ένα περιστατικό σχετικά με το ποιος μπέρδεψε τον Αποστόλη Τότσικα με τον Γιάννη Σπαλιάρα.


Διαβάστε τι έγραψε ο ηθοποιός στο Facebook.

«Ο Σφαλιάρας

Πριν χρόνια παίζαμε στην Καλαμάτα τον “αμερικανό βούβαλο” του Μάμετ. Ο Δημήτρης Αλεξανδρής, ο Τότσικας έ μουά.

Μια μέρα, περπατώντας στην κάτω πλατεία, την πως-τη-λένε, την τρέντι, πλησιάζουν δυο κορίτσια τον Αποστόλη: “είσαι ο Σπαλιάρας;”

Πρώτη φορά άκουγα αυτό το όνομα, μου φάνηκε κάπως αστείο. Ρώτησα τον Τότσικα, που ψιλοσυγχύστηκε μετά την απόρριψη που έφερε η αρνητική του απάντηση και μου εξήγησε.

Έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται ότι αν ήμουν μικρή Καλαματιανή, θα είχα πέσει ανάσκελα από την ομορφιά του Αποστόλη. Ηταν ένας μικρός θεός, Ερμής ή κάτι τέτοιο.

Κι όμως τον παράτησαν σύξυλο διότι δεν ήταν αυτό που γνώριζαν από τα περιοδικά, σκέφτηκα.

Συνεχίσαμε για καφέ, για μια-δυο μέρες φωνάζαμε τον καημένο τον Τότσικα περιπαικτικά “Σφαλίαρα” (“ρε Σφαλίαρα, μου πιάνεις το ποτό μου”), μετά το ξεχάσαμε.

Ύστερα απο κάνα χρόνο χάρη στην επιμονή και την αυτοθυσία (και θα του έχω αιώνια ευγνωμοσύνη γι´ αυτό) του Δημήτρη Αλεξανδρή παίζαμε την ίδια παράσταση στην Αθήνα, στο υπόγειο “Βολανάκης” στα Ιλίσια.

Όλα ωραία, εξαιρετική ατμόσφαιρα, έκοβες τη σιωπή με το μαχαίρι, καταπληκτικό έργο, ίσως ο καλύτερος ρόλος που έχω παίξει, το ίδιο λέει κι ο Δημήτρης για πάρτη του, ο κόσμος συγκινητικά εκστατικός.

Μέχρι που, Άνοιξη πια, βγήκε στο Μεγκα ενα τρέιλερ απο κάποιο σήριαλ που θα έπαιζε ο Τότσικας. Ένα μήνα πριν το τέλος των παραστάσεων.

Ξαφνικά πλημμυρίσαμε από μικρές Αθηναίες, που σαν τις μικρές Καλαματιανές του Σπαλιάρα, έκοβαν εισιτήριο, καρφώνανε τα μάτια βαθιά στα μάτια του Αποστόλη και λιώνανε, σε τρανς, κουβεντιάζοντας μεταξύ τους και στέλνοντας φρενήρη σμς. Ένα απόγευμα αναγκάστηκα να διακόψω και να πω σε δύο (όντως κουκλίτσες, να λέγεται): “ρε κορίτσια…!”

Το ένα απ τα ανθρωπάρια που μιλάνε μέσα στο κεφάλι μου, ο μικροσκοπικός και-καλά-φιλόσοφος, μου υπενθύμισε τι μου είχε πει, τότε, στην κάτω πλατεία της Καλαμάτας.

Οκ μαν.

(Παρεμπιπτόντως αγαπώ τον Τότσικα. Χάρηκα που τον θυμήθηκα)»