Φτωχότερο είναι, από σήμερα, το ελληνικό θέατρο, καθώς έχασε μια μεγάλη πρωταγωνίστριά του, την Άννα Συνοδινού.
Υπηρετώντας ένα σπουδαίο ρεπερτόριο, που καλύπτει 60 χρόνια πορείας στο ελληνικό θέατρο, η Άννα Συνοδινού «έσβησε» σήμερα σε ηλικία 88 ετών.
Για τη μεγάλη κυρία του ελληνικού θεάτρου, τη διεθνούς φήμης τραγωδό που υπηρέτησε με συνέπεια και ήθος το σανίδι, μίλησαν στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ηθοποιοί και σκηνοθέτες που την γνώριζαν και είχαν συνεργαστεί μαζί της. Η κηδεία της θα γίνει δημοσία δαπάνη τη Δευτέρα 11 Ιανουαρίου στις 12 το μεσημέρι στο νεκροταφείο του Βύρωνα.
Γιώργος Κιμούλης: Εκπροσωπούσε την οφειλή που έχουμε όλοι εμείς στη νεότερη γενιά
«Η Άννα Συνοδινού εκπροσωπούσε την οφειλή που έχουμε όλοι εμείς στη νεότερη γενιά. Το πάθος , η αυταπάρνηση και η αφοσίωση που έχουν αρχίσει να εξαφανίζονται από το λεξιλόγιο της ζωής μας ήταν η σημαία της γενιάς της Άννας. Πολύ φοβάμαι πως χάνεται πλέον σιγά σιγά η γενιά που δεν λάτρευε μόνο ό,τι είναι χρηστικό. Η Άννα Συνοδινού πίστευε με πάθος πως η υποκριτική είναι προϊόν υψηλής πνευματικής νοημοσύνης. Ήταν από τις ελάχιστες ερμηνεύτριες που είχε τα απαραίτητα εργαλεία προσέγγισης της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Εγώ προσωπικά της οφείλω πολλά και ως δασκάλας μου και ως φίλης μου».
Λυδία Κονιόρδου: Ήταν ένα σημείο αναφοράς
«Ήταν μια πολύ σπουδαία ηθοποιός, η οποία ανήκει σε αυτή τη μεγάλη κατηγορία των τραγωδών που αφιέρωσαν τη ζωή τους στο αρχαίο δράμα. Υπάρχουν πολύ λίγοι εν ζωή τέτοιοι ηθοποιοί που μας έχουν δείξει ένα δρόμο, ίσως, από όσο μπορώ να ξέρω, μόνο η Ασπασία Παπαθανασίου πλέον διατηρεί αυτό το προνόμιο. Ήταν ένας γενναιόδωρος άνθρωπος, πολυτάλαντος, πληθωρικός, είχε διαμορφώσει μια δική της εξέλιξη σχολής πάνω στο αρχαίο δράμα. Δεν είχα την τύχη να συνεργαστώ μαζί της, αλλά μιλούσαμε, είχαμε διάφορες συναντήσεις και διαλόγους. Την έχω παρακολουθήσει, έχω δει τη δουλειά της, γιατί ήταν μια πολύ μεγάλη μαστόρισσα του λόγου. Χειριζόταν το λόγο με ένα μοναδικό τρόπο και μόνο να την παρακολουθεί κανείς πώς μιλούσε ήταν ένα μάθημα», δήλωσε η κ. Κονιόρδου.
Και προσέθεσε: «Χρειάζεται τους ανθρώπους αυτούς να μη τους θυμόμαστε μόνο όταν φεύγουν, αλλά με κάποιο τρόπο να μεταλαμπαδεύουν στα νέα παιδιά την ουσία της δουλειάς τους, γιατί δείχνουν έναν δρόμο για το πώς μπορεί κανείς να ασχολείται ουσιαστικά με το αντικείμενό του, είτε αυτό είναι θέατρο είτε τέχνη ή οτιδήποτε. Η αφοσίωση, το πάθος και η άρνηση οποιασδήποτε έκπτωσης σε αυτό που κάνει κανείς είναι κάτι το οποίο δίνει τη δυνατότητα στον καλλιτέχνη να πραγματώσει κάτι σημαντικό. Όταν κανείς εύκολα το φτιάχνει, εύκολα αυτό ξεχνιέται, εύκολα εκποιείται. Μόνο όταν κανείς προσφέρει και αφοσιώνεται σε κάτι, αυτό αποτιμάται και μένει, εγγράφεται στην κοινή συνείδηση. Η Άννα Συνοδινού ήταν μια τέτοια περίπτωση, την γνώριζαν ακόμα και άνθρωποι που δεν την είχαν δει ποτέ να παίζει. Ήταν ένα σημείο αναφοράς».
Διαβάστε περισσότερα στο zougla.gr
