Με αφορμή τη συνέντευξη της Ιωάννας Παλιοσπύρου στο Πρωινό, ο Ετεοκλής Παύλου προχώρησε σε μία συγκινητική εξομολόγηση στον αέρα του Breakfast @ Star.

Πιο συγκεκριμένα, ο Ετεοκλής Παύλου τόνισε: «Οι άνθρωποι που ζούμε κάτι τόσο βαρύ…μπορεί να ακούγεται στενάχωρο, για κάποιον λόγο είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε έναν πολύ μοναχικό δρόμο, οι πληγές δεν κλείνουν ποτέ. Ζεις ένα μοναχικό μονοπάτι, όσο θετικό πρόσημο κι αν έχεις. Δεν θες να περάσει κανένας αυτό που έχεις περάσει και ζεις πάντα για να είσαι ένα παράδειγμα. Ο ίδιος όμως νιώθεις μία τεράστια μοναξιά, γιατί αυτά τα πράγματα δεν αντέχει να τα ερμηνεύσει ένας ανθρώπινος εγκέφαλος.

Κανένας εν ζωή οργανισμός, είτε λέγεται ζωάκι, είτε άνθρωπος δεν πρέπει να ζει κάτι τέτοιο. Γεννιόμαστε και πρέπει να πεθαίνουμε αρτιμελείς, ή χωρίς τέτοια βιώματα. Δε μπορούμε να το ξεπεράσουμε ποτέ ουσιαστικά μέσα μας. Έχουμε έναν μοναχικό δρόμο ή ένα βάρος που κουβαλάμε μόνοι μας. Ωστόσο πάντα παλεύουμε να είμαστε παραδείγματα για τους υπόλοιπους».

«Όταν ήμουν στο νοσοκομείο, υπήρχαν άνθρωποι που ήθελαν να κάνουν τηλεόραση και μου λέγανε ότι δεν θα τα καταφέρουμε γιατί όλοι εκεί είναι τέλειοι. Επειδή έχω κρατήσει επαφή, ξέρεις πόσο χαίρονται που έχει ανοίξει η πόρτα για έναν άνθρωπο με πρόσθετο μέλος; Δε χρειάζεται να είσαι τέλειος για να είσαι στην τηλεόραση» κατέληξε ο Ετεοκλής Παύλου.

Να θυμίσουμε ότι ο Ετεοκλής Παύλου, σε συνέντευξή του στο παρελθόν είχε αναφερθεί στο σοβαρό ατύχημα που είχε πριν μερικά χρόνια, το οποίο τον έκανε να αναθεωρήσει τα πάντα για τη ζωή.
«Όταν έρθεις κοντά με τον θάνατο, αυτή την παγωμάρα και το κρύο του θανάτου, ότι εδώ τελειώνει η ζωή σου, δεν θα την ξεχάσεις ποτέ, αφού τελικά κερδίσεις τη μάχη και επιζήσεις. Δεν νομίζω ότι με τις δικές μου πλάτες άντεξα αυτό τον αγώνα, ούτε τις μνήμες, αλλά μόνο με την πίστη μου και τη βοήθεια του Θεού.

Όποιος έχει έρθει κοντά στον θάνατο και ο Θεός του δώσει μια δεύτερη ευκαιρία για να ζήσει δεν έχει χάσει, αλλά έχει κερδίσει το πραγματικό νήμα της ζωής. Είδα το θαύμα της πίστης μέσα στο νοσοκομείο όταν έχασα το πόδι μου. Και να σκεφτείς ότι πριν από αυτό το τραγικό συμβάν γκρίνιαζα για την καθημερινότητα. Νιώθω ευλογημένος όχι μόνο γιατί επιβίωσα, αλλά και γιατί γνώρισα τη γυναίκα μου, έκανα την κόρη μου, εργάζομαι και ζω την οικογένειά μου.

Τις δύσκολες ημέρες στο νοσοκομείο με στήριξαν πολύ τα βιβλία ψυχολογίας που διάβασα, γιατί μου έδιναν απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα που είχα. Ήταν οι πολύτιμοι φίλοι μου. Η οικογένεια μου επίσης ήταν το Α και το Ω στην περιπέτεια μου. Όταν κλείνουν οι πόρτες του νοσοκομείου, μένεις εσύ και η οικογένεια σου. Στα δυσάρεστα, στα πολύ άσχημα, η οικογένεια μου ήταν δίπλα μου», είχε δηλώσει ο Ετεοκλής Παύλου.