Η αφήγηση παραμυθιών χρησιμοποιείται ανέκαθεν από την πλευρά του γονέα. Η πιο συνήθης χρήση είναι πριν από το βραδινό ύπνο για να νανουρίσει το παιδί, αλλά και κατά τη διάρκεια της μέρας για να ψυχαγωγήσει και να εκπαιδεύσει.
Η αφήγηση παραμυθιών δεν περιορίζεται σε συγκεκριμένες χρήσεις. Αντιθέτως έχει πολλές εφαρμογές και πολυδιάστατους στόχους.
Παρακάτω αναφέρονται κάποιοι ενδεικτικοί στόχοι:
1. Δυναμώνει την αντίληψη του παιδιού, καθώς καλείται να κατανοήσει τη ροή και το περιεχόμενο του παραμυθιού. Ταυτόχρονα ενισχύεται η συγκέντρωση και η προσοχή του.
2. Προσφέρει εναλλακτικές στην επίλυση προβλήματος. Ο ήρωας λειτουργεί σαν πρότυπο για το παιδί, αφού είναι υποχρεωμένος να βγει από μια δύσκολη κατάσταση.
3. Ενισχύεται η σχέση γονέα-παιδιού, καθώς η αφήγηση είναι το μοίρασμα μιας ακόμα εμπειρίας μεταξύ τους.
4. Αυξάνεται το κίνητρο για αλλαγή από τη μεριά του παιδιού, καθώς το ίδιο ταυτίζεται με τον ήρωα που αλλάζει προς θετική κατεύθυνση.
5. Βοηθά στη λειτουργική νοηματοδότηση καταστάσεων, όπως συμβαίνει με τα παραμύθια για το θάνατο, το χωρισμό κλπ.
6. Διευκολύνει την έκφραση συναισθημάτων. Το παιδί νιώθει πιο άνετα να εκφράσει προβληματισμούς και συναισθήματα με αφορμή τα όσα ακούει να του διηγούνται.
7. Αλλάζει την οπτική για τις προσωπικές δυσκολίες. Το παραμύθι δεν επικεντρώνεται μόνο στη δυσκολία αλλά δίνει περισσότερη έμφαση στα βοηθητικά μέσα και στην αλλαγή οπτικής των καταστάσεων.
8. Ενθαρρύνεται η αλλαγή για νέες συμπεριφορές. Πάντα σε κάθε παραμύθι προσφέρεται μία ή περισσότερες λύσεις. Η οπτική αυτή στέλνει αισιόδοξα και ενθαρρυντικά μηνύματα.
