Οικογένειες που κάνουν τα παιδιά να αισθάνονται μειονεκτικά και τα απορρίπτουν είναι δυσλειτουργικές και σε άλλους τομείς, κάτι που έχει αρνητικό αντίκτυπο στη μετέπειτα ζωή των παιδιών.
Είναι σημαντικό εμπόδιο στην κοινωνικοποίηση του παιδιού, ενώ επειδή με την απόρριψη εκφράζεται έλλειψη φροντίδας του γεννιέται η απορία «Πόσο σημαντικός είμαι για τους γονείς μου;»
Το ερώτημα αυτό το βασανίζει και του δημιουργεί κενά για τον εαυτό του που θα τον ακολουθούν και θα το δυσκολέψουν όταν γίνει ενεργό μέλος της κοινωνίας.
Η περιθωριοποίηση ενός ατόμου ξεκινάει πρώτα από την οικογένεια πριν προχωρήσει και στο σχολικό περιβάλλον. Είναι, δηλαδή, το αποτέλεσμα μιας διαχρονικής απόρριψης, που πολλές φορές πηγάζει από τις εμπειρίες της μαμάς και του μπαμπά.
Όταν, για παράδειγμα, οι ίδιοι οι γονείς μεγάλωσαν με απορριπτική αντιμετώπιση απ’ τους δικούς τους γονείς, ασυνείδητα κάνουν το ίδιο και στα παιδιά τους γιατί παρόλο που δεν τους άρεσε, το θεωρούν φυσιολογικό.
Η απόρριψη από τους γονείς και το σχολείο δεν εκφράζεται μόνο λεκτικά, αλλά και με τη γενικότερη στάση και συμπεριφορά απέναντι στο παιδί. Πιο συγκεκριμένα, στην οικογένεια οι μορφές που μπορεί να πάρει η απόρριψη είναι η αδιαφορία, η εχθρική στάση, η επιθετικότητα, ο θυμός, η βιαιοπραγία, η υπερβολικά αυστηρή αξιολόγηση του παιδιού ή οι μεγάλες προσδοκίες των γονέων.
