Πέρα από τη γνωστή σε όλους μέθοδο του «κηρύγματος», που λίγο πολύ όλοι οι γονείς χρησιμοποιούμε – όχι με μεγάλη επιτυχία, είναι η αλήθεια – για να παρακινήσουμε τα παιδιά και τους εφήβους ειδικότερα να ασχοληθούν με το σχολείο, υπάρχουν και άλλες ιδέες, ίσως πιο αποδοτικές.

1. Με βάση την παραπάνω έρευνα, οι μαθητές δείχνουν μεγαλύτερο ενθουσιασμό για ένα μάθημα όταν ο/η διδάσκων δείχνει σχετικό ενθουσιασμό την ώρα της διδασκαλίας. Γεγονός είναι ότι δεν επιλέγουμε εμείς τους διδάσκοντες σε ένα σχολείο κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να κατανοήσουν τα παιδιά, ειδικά οι έφηβοι, που βρίσκονται σε μια διαρκή φάση αμφισβήτησης. Εντούτοις, επειδή όλοι οι γονείς θυμόμαστε τι σήμαινε για εμάς μια βαρετή ώρα μαθήματος, εάν το έφηβο παιδί μας παραπονιέται για κάποιον συγκεκριμένο καθηγητή στο σχολείο, δείχνουμε κατανόηση και του εξηγούμε ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε εμείς τη στάση του συγκεκριμένου ατόμου. Αν υπάρχει δυνατότητα, ίσως κάποιος άλλος καθηγητής/τρια θα μπορούσε περιστασιακά έστω να κάνει διδασκαλία στο σπίτι, ώστε να κερδίσει το ενδιαφέρον του παιδιού για το συγκεκριμένο μάθημα και να μην αφήσει κενά που θα το δυσκολέψουν στις επόμενες τάξεις.

2. Στην ίδια έρευνα αναφέρθηκε ότι οι μαθητές ασχολούνται περισσότερο με το μάθημα όταν τους ενδιαφέρει το θέμα. Αυτό σημαίνει ότι το έφηβο παιδί σας θα πρέπει να είναι σε θέση να διαλέξει κάτι που θέλει να μάθει όταν του δίνεται η δυνατότητα επιλογής, και να μην είσαστε εσείς ο γονιός που πάντα «ξέρει το καλό του». Για παράδειγμα, ποια ξένη γλώσσα θα ήθελε να μάθει στο σχολείο; Με ποιες άλλες δραστηριότητες που συνδέονται με κάποια μαθήματα θα ήθελε να ασχοληθεί (π.χ. εργαστήρια φυσικής ή χημείας, δανειστική βιβλιοθήκη, διάφορα αθλήματα); Το να διαλέγει όπου είναι εφικτό το ίδιο θα του «ξυπνήσει» το ενδιαφέρον για γνώση.

3. Πολύ χρήσιμο επίσης θα ήταν να βοηθήσετε το έφηβο παιδί σας να κατανοήσει πώς ένα μάθημα που εκ πρώτης δεν το αφορά μπορεί να είναι απολύτως χρήσιμο για τη ζωή του. Θυμάμαι την κόρη μου, που δυσανασχετούσε πάντα με το μάθημα της ιστορίας, πάθαινε πανικό με τις αμέτρητες σελίδες, που είχε να μάθει και έλεγε το κλασικό: Τι μας νοιάζει εμάς τι έγινε πριν 100 και 500 χρόνια; Αντίθετα, από μικρή αγαπούσε πολύ το θέατρο και συχνά μου ζητούσε να βλέπουμε παραστάσεις. Σε μία από αυτές, ενώ ήταν στην εφηβεία, χρειάστηκε να ανατρέξει σε κάτι που αναγκαστικά είχε μάθει στην Ιστορία, γιατί το θεατρικό έργο είχε ιστορικές αναφορές. Δεν θα ξεχάσω πόσο περήφανη ένιωσε όταν κατάλαβε ότι η γνώση της ήταν χρήσιμη για την ζωή της.

4. Οι έφηβοι στην έρευνα επιβεβαίωσαν ότι η γνώση τούς είναι πιο κατανοητή και άρα πιο προσφιλής όταν συνδέεται με εμπειρίες της καθημερινής ζωής. Αν και –επίσημα τουλάχιστον– στα προγράμματα των σχολείων περιλαμβάνονται πειράματα σε εργαστήρια, επισκέψεις σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους, περίπατοι στην φύση και ολιγοήμερες εκδρομές, εντούτοις για πολλούς λόγους όλα αυτά συχνά δεν υλοποιούνται. Εδώ έρχεται ο ρόλος του γονιού. Προσπαθήστε να βρείτε χρόνο να παρακολουθήσετε μαζί με το έφηβο παιδί σας μια ταινία ή ένα ντοκιμαντέρ, κι έπειτα συζητήστε για λίγο τι παρακολουθήσατε. Μια βόλτα σε ένα μουσείο ή σε κάποιον υπαίθριο χώρο που περιλαμβάνει οτιδήποτε μπορεί να κεντρίσει το ενδιαφέρον του για εμπειρική γνώση θα εμπλέξει το έφηβο παιδί σας στην διαδικασία της μάθησης. Ακόμα και μια βόλτα στην θάλασσα ή στο βουνό μπορεί να αποτελέσει αφορμή για γνώσεις και εμπειρίες που δεν θα ξεχάσει εύκολα.

Μοιάζει ίσως με σενάριο επιστημονικής φαντασίας να κεντρίσεις το ενδιαφέρον ενός εφήβου για το σχολείο, αλλά όλοι συμφωνούμε ότι πραγματικά αξίζει να προσπαθήσεις.