Κάθε παραμύθι έχει το δικό του δράκο. ‘Έτσι και η ζωή της Έφης ήταν σαν παραμύθι… η οικογένεια της, η μονάκριβη κόρη της, η δουλειά της στο λαμπερό χώρο της μόδας, οι φίλοι της… έως ότου εμφανίστηκε στη ζωή της έτσι ξαφνικά, χωρίς καμία προειδοποίηση, ο δικός της δράκος. Καρκίνος στο μαστό.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Από το μια φορά και έναν καιρό… από την ημέρα, δηλαδή, που το διαισθάνθηκε. Την ημέρα που πήγε να δει την αδελφή της στο νοσοκομείο μετά από μια εγχείρηση. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Ένα σφίξιμο στο στομάχι… σαν να κατάλαβε, σαν να ήξερε. Δεν άντεξε να μείνει μέσα στο δωμάτιο της αδελφής της για πολύ.. Έφυγε τρέχοντας, χωρίς λόγο. Στην επιστροφή στο σπίτι αισθάνθηκε έντονο πόνο στο στήθος.
Ήταν η πρώτη φορά που έπιασε τον όγκο, η πρώτη φορά που εμφανίστηκε ο δράκος στη ζωή της! Αργότερα ο γιατρός θα της πει ότι αυτό ήταν ένα δώρο γενεθλίων καθώς ο έντονος πόνος δεν είναι ανάμεσα στα συνήθη συμπτώματα… Η Έφη διαγνώσθηκε με καρκίνο ακριβώς την ίδια ημέρα με αυτή που γεννήθηκε.
Είναι και αυτή μια από τις ειρωνείες στο «παραμύθι» της Έφης. Η πρώτη αντίδραση;
«Το απόλυτο κενό… Βρέθηκα στο νοσοκομείο στις 21.00 το βράδυ φορώντας γυαλιά ηλίου και περιμένοντας να κάνω την εξέταση… Οι κοπέλες μου λένε ότι μου μιλούσαν και δεν απαντούσα τίποτα. Δεν θυμάμαι τίποτα από αυτές τις πρώτες ώρες».
Η ερώτηση σε μια μάνα αναπόφευκτη….Πως ένιωσες όταν είδες το παιδί σου μετά την διάγνωση του καρκίνου, πως της το είπες;
Δεν της είπα τι συμβαίνει, μόνο ότι πρέπει να κάνω μια επέμβαση και θα πρέπει να λείψω από το σπίτι μερικές μέρες. Ήταν μόλις 9 ετών και δεν ήθελα να την στεναχωρήσω. Άλλωστε είμαι σίγουρη ότι θα ήθελε να με βοηθήσει αλλά ουσιαστικά δεν θα μπορούσε. Δεν της το είπα ποτέ.
Μετά την πρώτη χημειοθεραπεία με ενημέρωσαν ότι την 18η μέρα θα χάσω τα μαλλιά μου.
Ντύθηκα πολύ ωραία, στα τιρκουάζ θυμάμαι, και φόρεσα ένα εντυπωσιακό μαντίλι στα μαλλιά.
Και ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσω την Ντορίνα….
Εκείνη μόλις με βλέπει παγώνει και μου λέει να βγάλω το μαντίλι από τα μαλλιά μου. Το κατάλαβε αμέσως γιατί πριν από 2 μήνες μια πολύ καλή της φίλη έχασε την μητέρα της από καρκίνο και είχε συνδυάσει το μαντίλι στα μαλλιά με τον χαμό της μαμάς της φίλης της. Ο παιδοψυχολόγος με είχε συμβουλέψει να της το πω ωμά στο στιλ «παίρνω κάτι φάρμακα και θα χάσω τα μαλλιά μου για λίγο καιρό».
«Εκείνα τα πρώτα 5 λεπτά, όμως, δεν θέλω να τα θυμάμαι. Άρχισε να κλαίει και να ουρλιάζει και εγώ παγωμένη μη ξέροντας πως να την αντιμετωπίσω έτρεξα να πάρω τηλέφωνο την παιδοψυχολόγο. Με ενημέρωσε ότι είναι ιδανικότερη αντίδραση που μπορεί να έχει ένα παιδί και σε μισή ώρα θα είναι όλα καλά. Σε μισή βρεθήκαμε μαζί στον καθρέπτη του μπάνιο έχοντας βγάλει το μαντίλι από το κεφάλι και ξεσπάσαμε σε γέλια μέχρι δακρύων.
Από εκείνη την ημέρα, λοιπόν, είπα ότι εγώ εσένα θα σε νικήσω!»
Η Έφη είχε την τύχη να έχει συμπαράσταση… ο άντρας της ήταν εκεί, παρών. Ειδικά τις ημέρες των χημειοθεραπειών. Αυτές τις δύσκολες ημέρες. Να την βοηθάει, να της κρατάει το χέρι, να την ενθαρρύνει. Μαζί του η οικογένεια της και οι φίλοι της.
Αναμετριόταν με τον πόνο, ανήμπορη περιμένοντας υπομονετικά να περάσει η εβδομάδα για να συνεχίσει τη ζωή της κανονικά. Μέχρι την επόμενη φορά…μέχρι την επόμενη χημειοθεραπεία.
Τα πιο συχνά συναισθήματα σου κατά τη διάρκεια της περιπέτειας.
Ανάμεικτα. Πόνος δύναμη και θέληση για ζωή. Και αυτό είναι που θέλω να πω σε όλες εκείνες που ίσως περάσουν αυτή την περιπέτεια.
Η πιο δύσκολη στιγμή σου σε αυτήν την περιπέτεια…
Η δυσκολότερη στιγμή όλων αυτών των 5 χρόνων είναι η μέρα που έχασα τα μαλλιά μου. Ήμουν σίγουρη ότι δεν θα τα χάσω. Θυμάμαι ήμουν για μπάνιο με την αδελφή μου και τα είχα πιάσει με ένα κοκαλάκι. Όταν γύρισα σπίτι μαζί με το κοκαλάκι έφυγαν και όλα μου τα μαλλιά…
Γυρνάς πίσω το χρόνο τι σου έχει μείνει;
Η αγάπη που έλαβα από όλο τον κόσμο.
Τι θα έλεγες σε μια γυναίκα που μόλις έμαθε ότι νοσεί;
Να είναι δυνατή. Να μη λυγίσει. Να το δει σαν μια ακόμα εμπειρία στη ζωή της.
Την Πέμπτη η Έφη θέλει να γιορτάσει τα γενέθλια της με έναν πρωτότυπο τρόπο… κάνει πάρτι. Όχι, όμως, κάτι συνηθισμένο. Ένα πάρτι με καλό σκοπό.
Από τις 21:00 θα είναι στο Baraonda όπου θα περιμένει φίλους, γνωστούς και αγνώστους να συνδράμουν στο σκοπό. Η συμβολική είσοδος των 20 ευρώ συμπεριλαμβανομένου ποτού έχει ως στόχο την ενίσχυση της Μονάδας Ανακουφιστικής Φροντίδας «Γαλιλαία».
Γιατί αποφάσισες να γιορτάσεις τα γενέθλια σου με αυτόν τον τρόπο;
Γιατί είπα θα τον κερδίσω τον καρκίνο και θα το γιορτάσω «πανηγυρικά». Αυτό το πάρτι θέλω να είναι η αφορμή να βοηθήσω».
Μετά από 5 χρόνια αναμέτρησης με το δικό της δράκο. Βλέπει τη ζωή με εντελώς διαφορετικό μάτι. Αισθάνεται «παντοδύναμη», σαν τίποτα να μην μπορεί να την αγγίξει. Ήταν μια περιπέτεια που πέρασε. Μια περιπέτεια που χρειάστηκε πολύ δύναμη και θετική σκέψη. Το μεγαλύτερο της όπλο σε αυτή τη μάχη ήταν η θετική σκέψη. Κινητήριος δύναμη; Η οικογένεια της και οι δικοί της άνθρωποι.
Πηγή:4moms
